Yazılan mı Önemliydi Çizilen mi Sevdalara?
Oysa, Ben Ne Yazdım Ne Çizdim sevdamı…
İçimde Büyüttüğüm Ufaklıktın Sen…
Ben Ne kadar Büyüttüysem Seni; o kadar Ufaltmışsın Kendini…

Sen Giderken “Gitme Kal Yanımda sana ihtiyacım Var!”
Diyemedim ki…Diyemezdim de..
Çünkü Sen Kararlıydın Gitmeye…Ki, Kalma Meraklısı da hiç mi hiç Olmamışsın…
Ben Ne SavaÅŸlar VermiÅŸtim YüreÄŸimde…

Ne Volkanlar Patlatmıştım “Hep sen ol” diye…
Sensiz Olmak Benim sonum Olurdu Biliyordum…
Bildiklerimin de Başıma Gelmesinden Öyle Çok Korkuyordum ki…
Korkularıma RaÄŸmen SavaÅŸlarımı hiç ertelemedim…
ErtelenmiÅŸ bir sevda bana göre deÄŸildi…

Ya Sen?
Savaştın mı Benim gibi?
Korktun mu Kaybetmekten Deli Sevdalanı?
Kaç Kere Yemin ettin Bozacağını;dayanamayacağını Bile Bile?

O kadar Gözyaşı döktüm ki Ardından…
Hiç Utanmadım Ve Hiç silmedim GözyaÅŸlarımı…
Çünkü Görünen Sadece Gözümdeki YaÅŸtı…
Kalbimdeki Acıları, bitmiÅŸliÄŸi Göremezdin…
Bu Yüzden AÄŸladım Karşında… Ä°ÅŸte Bu Yüzden AÄŸlamaktan;
Göz YaÅŸlarımdan Asla ve Asla Utanmadım…

Ben Sevdamdan da Utanmadım… Seni Sevmekten de…
Pişman Değilim, Bir Kere Dünyaya Gelsem Bin Kere de Olsa Seni Severim!
Umudumu yitirdiğimde Utandım Ben Yar!
Çünkü, Umutlarımda Binlerce Güzellik Var…

Şimdi Bana Kalan Ardından;
BomboÅŸ Bir Hayat… ve Bir O kadar da Dolu Kalbimin Yamaları…
Bir Avuç Göz Yaşı Ve Bir dünya Kadar Sevdan…
Gittin Ä°ÅŸte…
Bitti… Bu sefer Dönüşü Yok…
Kalbim Alıştı Belki de Bu sefer ama Telafisi Yok…
Olmayacak da…
“Unut” Deme, Sakın…
Unutmak İçin Sevmedim ki seni…
Kolay mı ki Unutmak o kadar Savaşın O kadar Acının O kadar Sevdanın Ardından Seni?
Hadi Sen Unut Beni Sevgili…
Ben Es geçtim Unutulması Gereken Her ÅŸeye…